50 min of fame

Gister was de uitzending van Warzone Pakistan. Zelf zag ik hem ook voor het eerst in zijn geheel. Ik heb veel positieve reacties gekregen. Toch moet ik, los van een aantal van de indrukwekkende verhalen van de betrokkenen, zeggen dat ik over andere dingen minder te spreken ben. Als ik in de krant word aangekondigd als de Nederlands-Pakistaanse journaliste, is het dan te veel gevraagd dat er in de eindmontage ook een aantal bovengemiddeld intelligente vragen overblijven? In plaats daarvan knik ik alleen (hetgeen achteraf op een zeer kunstmatige manier wordt opgenomen) als een dom gansje. Kan de doelgroep zich lekker mee identificeren, zucht. Jammer ook dat een aantal controversiele elementen er uit zijn gelaten. Wist je bijvoorbeeld dat dezelfde vrouw die de vrouwen van de Dar ul Amaan moet beschermen tegen hun eerwraaklustige vaders en echtgenoten zelf verantwoordelijk is voor het terugsturen van deze meisjes naar hun families en ze derhalve soms letterlijk de dood in stuurt.

Misschien zijn dit soort contraverses te ingewikkeld voor de doelgroep of het medium of misschien ben ik te kritisch. Ik weet zoals iedereen dat tv maar een fractie van de werkelijkheid laat zien. Zoals het aandachtig luisteren evenals de pitoresque lokale transport middelen in scene worden gezet (Ik geloof Floortje Dessing nooit meer als ze enthousiast een rugzak in de trein heist). Toch schept televisie meer dan elk ander medium het idee dat wat je ziet de gehele en enige waarheid is: zien is geloven.