Interview met ....mezelf
Naast MURW doe ik ook nog andere dingen en aangezien dit een blog is, maak ik graag even een kort uitstapje. In juni dit jaar ben ik naar Pakistan geweest met Anneke Wensing van My Body (WPF) om voor LLiNK een documentaire te maken: Warzone. Een documentaire over de strijd tussen de seksen, over rechten en het ontbreken daarvan. Hij wordt vanavond op Ned 3 uitgezonden. Wat doet een journaliste als ze met haar kop op tv komt? Juist, een interview met zichzelf!
“Ik moest de journalist in mij soms even parkeren.” Z: Hoe was het om na al die tijd weer bij je familie te zijn?
Z: Tja, zoals het altijd is om bij je familie te zijn. Ik ga hier geen verhaal op hangen over identiteitscrisis, spoorloosachtige taferelen of een betoog over bi-culturaliteit. Het is gewoon hartstikke leuk om je familie weer te zien. En alleen omdat mijn familie in Pakistan woont wil dat niet zeggen dat ze meer of minder gestoord of disfunctioneel is dan welke andere familie dan ook. Hoewel ik niet kan ontkennen dat het zeker ontroerend was om iedereen bij mijn aankomst te zien staan met bloemetjes en grote glimlach, is het mooiste van familie toch dat je na twee dagen alweer bij het meubilair hoort.
Z: Is het niet raar dan om ineens in een andere cultuur te zijn?
Z: Ik denk dat het voor hun een stuk vreemder was dan voor mij, vooral omdat ik aan kwam zetten met een hele cameraploeg. Dat maken ze natuurlijk niet elke dag mee. Ik vind mijn familie daar eerlijk gezegd redelijk tolerant ten aanzien van mijn andere cultuur. Ze doen in ieder geval hun best te begrijpen dat ik ook Nederlands ben, dat is in Nederland weleens anders. Daar moet ik wel bij zeggen dat ik ook mijn best doe hun te respecteren. Het is een mooi voorbeeld van hoe het ook kan, op kleinschalig niveau dan.
Z: Je bent journaliste, maar door je achtergrond ben je nauw met het onderwerp verbonden. Was het lastig om objectief te blijven?
Z: Volgens mij ben ik niet voor deze documentaire gevraagd vanwege mijn objectiviteit. Ik moest de journalist in mij soms even parkeren. Natuurlijk wil je als journalist weten hoe de vork in de steel steekt en vraag je door op een onderwerp. Maar anderzijds moet je het onderwerp ook vertalen en dichter bij de Nederlandse kijker brengen. Daarom wilde de regisseur van mij ook een stukje persoonlijke verontwaardiging. Het blijft toch televisie, dat is een medium wat valt of staat bij emotie.
Z: Denk je dat het maken van zo'n documentaire iets verandert aan de situatie daar?
Z: Het politiek correcte antwoord is ja, maar dan houd ik mezelf voor de gek (haha). Natuurlijk verandert een documentaire op de Nederlandse tv niets aan de situatie daar, het zou wat anders zijn als hij daar uitgezonden zou worden. Het enige wat het hier kan bijdragen is dat mensen, vooral vrouwen, zien dat rechten die hier heel normaal zijn, nog niet overal vanzelfsprekend zijn. Ik hoop daarom dat iedereen na het zien van deze documentaire even in zijn handjes klapt.
Z: Wat is dan het doel van de documentaire?Z: Het maken van een kritische documentaire over wat voor onderwerp dan ook is een doel op zich. Gewoon omdat we hier wel die vrijheid hebben. Daarnaast hoop je toch wat begrip te kweken. Hoewel sommige verhalen niet echt begrip opwekken, hebben we toch geprobeerd uit te leggen dat er allemaal sociale krachten in het spel zijn die er voor zorgen dat mannen en vrouwen zich zo gedragen als ze doen in Pakistan. Opvoeding is daar een van, een krom rechtssysteem is een andere. Desalniettemin blijft het moeilijk uit te leggen als een meisje met de dood bedreigd word door haar familie of een vrouw abortus moet plegen omdat ze zwanger is van een meisje. Ook al zijn het excessen en niet de regel, is het erg genoeg dat het überhaupt bestaat en dus moet je het laten zien.
Z: Dankjewel.
Z: Graag gedaan.
www.llink.nlwww.mybody.nlIn het december nummer van
Onze Wereld komt ook een interview uit met Nazir Masih, voorvechter van de Pakistaanse Aids beweging.
